απεργία των ελλήνων χαλυβουργών: Η Ελλάδα στο χείλος της επανάστασης; Ξανασκέψου το… (Ι)

 

Η απεργία των ελλήνων χαλυβουργών:
Η Ελλάδα στο χείλος της επανάστασης; Ξανασκέψου το…
31 Ιουλίου 2012
Μτφρ.: Lenin Reloaded
Αναμφίβολα, η Ελλάδα είναι η χώρα που έχει υποφέρει περισσότερο κατά τη διάρκεια αυτού του τελευταίου  και εντελώς ανεξέλεγκτου κύματος φιλελευθεροποίησης και άγριας υποτίμησης της εργασίας που έχει παρασύρει την Ευρώπη από την αρχή της οικονομικής κρίσης του 2008. Την ίδια στιγμή, υπάρχει ένα πλήθος από πολιτικές, αντισυστημικές, αντιπολιτευτικές δυνάμεις οι οποίες έχουν καταφέρει να διατηρήσουν ζωντανή παρουσία στην ελληνική κοινωνία.
Η εικόνα που δίνεται είναι ότι αυτό περικλείει τα πάντα, από ένα διάσπαρτο δίκτυο αναρχικών/αυτόνομων ομάδων διαφορετικών ειδών, που μεγαλώνει αριθμητικά μετά τις εξεγέρσεις του Δεκέμβρη του 2008, μέχρι το Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία και ως το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Το ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ένα από τα λίγα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα που δεν έχουν αποπλανηθεί από τις σοσιαλδημοκρατικές σειρήνες, και που εξακολουθεί να είναι πιστό στις κομμουνιστικές αρχές (τουλάχιστον στο επίπεδο της ρητορικής), ενώ έχει σταθερή παρουσία στη Βουλή. Θα έμπαινε κανείς στον πειρασμό να υποθέσει ότι αυτή η κατάσταση θα μετέτρεπε την Ελλάδα σε κέντρο επαναστατικής δραστηριότητας. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλοί, κυρίως αριστεροί διανοούμενοι στο εξωτερικό, που μοιάζουν υπερβολικά πρόθυμοι να λάβουν ως δεδομένη μια τέτοια υπόθεση, κι έτσι δημιουργούν μια εικόνα της Ελλάδας ως χώρας που διασχίζει ένα προεπαναστατικό στάδιο.
Αυτό φυσικά είναι ψευδές, και δεν κάνει καμία διαφορά για το λαό που υποφέρει ενώ οι ακαδημαϊκοί ονειρεύονται επαναστάσεις σε ξένους ορίζοντες. Αυτό το οποίο  είναι ακόμα χαρακτηριστικότερο είναι ότι καμία από αυτές τις ομάδες δεν έχει πρεσλκύσει την προσοχή κατά την διάρκεια αυτής της φαντασιακής κατασκευής της «Δημοκρατίας του Ελληνικού Λαού.» Αντ’ αυτού, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ (ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς) που έχει χαιρετιστεί ως ο πιθανός σωτήρας της Ευρώπης–ένα συνονθύλευμα αριστεριστικών οργανώσεων για τις οποίες ο όρος «αριστερά» έχει εφαρμοσιμότητα μόνο με μια πολύ χαλαρή ερμηνεία, ενώ ο όρος «ριζοσπαστική» έχει χρησιμότητα μόνο ως διαφημιστικό κόλπο, δείχνοντάς μας ακόμα μια φορά το αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα σε σημαίνοντα και σημαινόμενα σ’ αυτόν τον μεταμοντέρνο κόσμο νοημάτων υπό κατάρρευση. 
Λίγο πριν τον δεύτερο γύρο των εκλογών που έγιναν τον Ιούνη, προσκάλεσαν τον Σλαβόι Ζίζεκ να δώσει μια ομιλία σε συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως ήταν αναμενόμενο, γοήτευσε το κοινό του χρησιμοποιώντας όλες του τις συνηθισμένες ρητορικές τεχνικές. Όταν τον ρώτησαν για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, απάντησε ότι αυτοί είναι νεκροί αλλά δεν το ξέρουν ακόμα. Το να κατηγορείς ένα φιλοσοβιετικό κομμουνιστικό κόμμα ότι δείχνει την ακαμψία ενός νεκρού σώματος θα μπορούσε βέβαια να ακουστεί ως προσηλυτισμός των ήδη προσηλυτισμένων. Αλλά το να το κάνεις ανάμεσα σε ένα τσούρμο σοσιαλδημοκράτες που απέτυχαν να μυριστούν την βρώμα και τη μπόχα που αναδύει το σήπον κορμί της σοσιαλδημοκρατίας ακούγεται σαν διεστραμμένο χιούμορ των Μόντι Πάιθον. 
Πίσω στα βασικά
Λίγα χιλιόμετρα από αυτή την συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια βιομηχανική συνοικία της ευρύτερης Αττικής, περίπου 400 χαλυβουργοί βρισκόντουσαν στον έβδομο μήνα της απεργίας τους. Είναι εργάτες που πρέπει να εργάζονται σε επικίνδυνες συνθήκες, μέσα στο λιωμένο ατσάλι που ορισμένες φορές μπορεί να βρει το δρόμο προς τα κορμιά τους. Αν είναι τυχεροί, μπορεί να γλιτώσουν με μερικά εγκαύματα. Αν όχι, απλώς πεθαίνουν. Έκαναν μια από τις μεγαλύτερες απεργίες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, την οποία τα καθεστωτικά ΜΜΕ είχαν προσεκτικά  αγνοήσει. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε ότι ο Ζίζεκ δεν μπήκε στον κόπο να τους επισκεφθεί.
Πριν την αρχή της οικονομικής κρίσης, η Ελληνική Χαλυβουργία θεωρούνταν μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές βιομηχανίες από άποψη πωλήσεων ανάμεσα σε όσες δεν βρισκόντουσαν στο ελληνικό χρηματιστήριο. Έχοντας δύο εργοστάσια, ένα στην Αθήνα και ένα στη Θεσσαλία, περιοχή που βρίσκεται περίπου 300 χιλιόμετρα βόρεια της Αθήνας, είχε κέρδη πάνω από 320 εκατομμύρια ευρώ και απασχολούσε περίπου 1000 εργάτες. Η πραγματική της παραγωγή είχε αυξηθεί τα περασμένα είκοσι χρόνια σε περίπου ένα εκατομμύριο τόνους ατσαλιού τον χρόνο και συνέχιζε να αυξάνεται όταν ξεκίνησε η απεργία.
Τον Οκτώβριο του 2011, η εταιρία ανακοίνωσε στους εργάτες της ότι είχε οικονομικές δυσκολίες, δηλαδή μια σημαντική μείωση πωλήσεων από την αρχή της κρίσης, και τους έδωσε μία επιλογή. Για να μειωθεί το κόστος, θα έπρεπε είτε να δεχτούν πεντάωρο εργασίας με μείωση αποδοχών κατά 40%, ή την απόλυση 180 από αυτούς. Για να βάλουμε το δίλημμα αυτό στην πραγματική του διάσταση, αξίζει να σημειώσουμε ότι το μηνιάτικο ξεκινά από τα 900 ευρώ για έναν καινούργιο, άπειρο εργάτη, και δεν ξεπερνά τα 1500 ευρώ για έναν εργάτη με δεκαετίες εμπειρίας, που δουλεύει υπερωρίες τα σαββατοκύριακα και τις νύχτες.
Μπροστά σ’ αυτό το δίλημμα, οι 400 εργάτες των Αθηνών αποφάσισαν να απαντήσουν με τον δικό τους τρόπο, και μετά από μια Γενική Συνέλευση υπερψήφισαν για μια απεργία που κανείς δεν πίστευε πως θα άντεχε τόσο πολύ. Οι ατροφικές μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις (Η ΓΣΕΕ στον ιδιωτικό τομέα και η ΑΔΕΔΥ στον δημόσιο) έχουν κάνει συνήθιο να καλούν για απεργίες που έχουν πάντα λίγο-πολύ συμβολικό χαρακτήρα, και κρατούν το πολύ 24 με 48 ώρες. Αυτή όμως τη φορά οι εργάτες έδειξαν μια ασυνήθιστη αποφασιστικότητα η οποία φυσικά εξανάγκασε την εταιρία να περάσει στην επίθεση και έτσι λίγο μετά ανακοινώθηκαν οι πρώτες απολύσεις. Απολύθηκαν αρχικά 38 άνθρωποι, μια πρακτικοί που οι διευθυντές συνέχισαν να κλιμακώνουν καθώς οι εργάτες δεν έδειχναν σημάδια υποταγής. Καθώς γράφεται αυτό το άρθρο, ο αριθμός των απολυμένων έχει ανέλθει στους 120. Επιπρόσθετα με τις απολύσεις αυτές, η εταιρεία χρησιμοποίησε έναν αριθμό από άλλες επιθετικές τακτικές, από την χρήση απεργοσπαστών για να διασπαστούν οι εργάτες, στην σύλληψη του προέδρου του Δ.Σ και ακόμα και στην προσφυγή στα δικαστήρια, τα οποία αποφάσισαν πως η απεργία ήταν παράνομη. Ένα σμήνος από καθεστωτικούς δημοσιογράφους άρπαξαν την ευκαιρία να ακολουθήσουν, απαιτώντας από την κυβέρνηση να είναι αυστηρή στην εφαρμογή του νόμου και να επαναφέρει την φυσιολογικότητα, ώστε τα προβλήματα της εταιρίας να συζητηθούν με «λογικό», «υπεύθυνο» και «πολιτισμένο» τρόπο. Στην παρούσα φάση, η εταιρία δεν μοιάζει πρόθυμη να υποχωρήσει από την αρχική της απόφαση, αν και ένας αριθμός των εργατών δεν έχει πλέον την επιθυμία να επαναπροσληφθεί, ενώ οι υπόλοιποι πρότειναν στην εταιρία να ξαναπροσλάβει 40 από αυτούς και τους υπόλοιπους σε εύθετο χρόνο.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s